Bara smá púst.....

Þetta er kannski ekki frásögufærandi en mig langaði aðeins að pústa og kvarta eftir misheppnaða ferð á hárgreiðslustofuna í dag.

Þannig er mál með vexti að ég var búin að panta tíma fyrir mig og Friðriku í löngu tímabæra klippingu og áttum við að vera mættar kl.14.30. Okkur var báðum farið að hlakka til að fara og láta snyrta okkur aðeins.
EN þegar maður er með 5 vikna gamalt barn sem vill helst sofa allan daginn er pínu erfitt að stíla inná klukkuna. Ég neyddist til að klippa á brjóstagjöfina til að rjúka út með Patrik því ég átti eftir að sækja Jakob og Friðriku niðri í Sydhavn. Greyið var svo klætt í útigallan aðeins í sokkabuxum og síðerma samfellu innanundir því ég vildi ekki vera of sein. Svo var rokið út og reynt eftir bestu getu að hlaupa en ég er ekki alveg kominn í þann gír eftir aðgerðina.
Þegar ég kom á leikskólann hjá Jakob vildi svo 'skemmtilega' til að hann var ekki inná sinni deild heldur í hinu húsinu. Ég hentist í að taka saman dótið hans og svo beint yfir í hitt húsið en þá fannst hann ekki strax því hann var farinn yfir á ungbarnadeildina. En að lokum vorum við komin af stað aftur og þá átti bara eftir að ná í Friðriku, sem átti að vera tilbúin þar sem ég hafði hringt á undan og beðið um að hún yrði komin í föt og út. EN viti menn, hvergi bólaði á dömunni þannig að ég varð að biðja Jakob um að standa úti með Patrik á meðan ég næði í Friðriku. Murphy's Law þegar maður er að flýta sér.

Jæja, nú var allt gengið komið og við hentumst niður á lestarstöð, ég bókstaflega dragandi Jakob á eftir mér með svitaperlur á enninu.
Eftir að hafa verið svo búin að koma okkur öllum upp á Norreport með vagninn og heila klabbið þá átti eftir að ná strætó. Þegar við náðum loks á strætóstoppustöðina var bara ein mínúta í hann og við hrópuðum húrra fyrir að ná honum svona fljótt, en við hefðum getað sparað fagnaðarópin þar sem hann keyrði framhjá okkur troðfullur og við urðum að bíða eftir næsta vagni.

Á meðan á öllu þessu stóð hafði ég beðið Sigga að láta stelpuna á Streetcut vita að við værum á leiðinni þar sem hann beið eftir okkur á hárgreiðslustofunni tilbúinn að taka Patrik í göngutúr á meðan ég væri í klippingu.

Loksins komum við fyrir utan stofuna og ég og Friðrika hentumst inn, ég lít upp á klukkuna og hún er 14.43 og ég hugsa 'djö... hvað við erum seinar' rétt áður en ég tilkynni nöfnin okkar, þá segir 'glaði' strákurinn ó svo smeðjulega (og ég ýki ekki, það var allt of væminn tónn í röddinni hans á meðan hann brosti allan tímann þar sem hann hallaði sér fram á afgreiðsluborðið með aðra höndina hvílandi á olnboganum og hökuna tillta í lófa)'því miður þið eruð of seinar'. Ég horfði á hann ótrúlega og spurði hvort hann væri að grínast, hann svaraði enn brosandi en augljóslega alveg sama, 'nei þið eruð 15 mínútum of seinar þannig að þið eruð búnar að missa af tímanum', mig langaði að leiðrétta hann og segja að hún væri nú ekki orðin 14.45 en fannst það einum of miklir smámunir. Ég veit að við vorum seinar en maður getur enn fengið klippingu ef maður er 10 mínútum of seinn en þetta var bara hreint NEI og ekkert verið að bjóða okkur annan tíma eða jafnvel að leyfa Friðriku bara að fá klippingu, bara núll liðlegheit eða þjónusta þó svo hann sá mig í gegnum gluggann koma nánast hlaupandi yfir götuna með þrjú börn. Og hann sagði síðan ekkert annað beið næstum bara eftir því að við myndum labba út. Þegar ég var komin út og búin að segja Sigga að við yrðum ekki klipptar og að þessi fáránlega langa og frekar þreytta ferð var til einskis sá ég að Friðrika var með tár í augunum og ég varð svo reið að það sauð á mér vegna þess að þeir hefðu auðveldlega getað klippt hana. Ég strauk á henni kinnarnar og sagði að kannski ættu þeir tíma fyrir hana á morgun og tók í höndina á henni og fór aftur inn. Guði sé lof kom annar strákur og afgreiddi okkur (þó svo að hinn fylgdi fast á eftir honum, örugglega forvitin að fá að vita hvað ég væri að gera þarna). Ég spurði hvort hann ætti tíma fyrir Friðriku á morgun og það gekk eftir, en ég mun aldrei koma til með að fara þangað í klippingu aftur. Ég hef komið þangað og verið ánægð og það er örugglega fullt af fínu fólki að vinna þarna og ef að sá smeðjulegi hefði tæklað þetta aðeins betur þá hefði þetta ekki skipt neinu máli en ég átti greinilega að fá að vita að seinagangur er óásættanlegur (og þetta frá Íslendingum). Ég veit að við vorum seinar og var fyllilega tilbúin að sleppa mínum tíma og taka fullu ábyrgð á því hvað við vorum seinar en þar sem þeir hefðu tekið á móti okkur kl.14.40 en ekki 14.43, þá hugsa ég að þeir hefðu alveg getað klippt Friðriku þó svo að það munaði einhverjum 3 mínútum.

Þegar við löbbuðum tilbaka fann ég að eftir allt þetta vesen, plús hormónar og þreyta, var ég næstum farin að gráta. Þessi ekki svo auðvelda ferð var orðin svo tilgangslaus og ég var bara úrvinda.

En allavega svona er dagurinn minn búinn að vera JIBBÍÍ, fleiri svona......NOT!!