Smá fréttir

Það er óhætt að segja að maður sé búinn að borða íslenskt góðgæti eins og enginn sé morgundagurinn. Fyndið hvað maður er eitthvað hændur íslenskum mat.
Það er búið að vera hrikalega mikið að gera síðan að við komum til landsins nánast hver mínúta skipulögð. Við erum búin að hitta nánast alla einu sinni og suma ætlum við nú að reyna að hitta töluvert oftar.
En það verður nú að segjast að jólakvöldverðurinn með vinahóp Gunnhildar standi nú uppúr, við vorum bæði með harðsperrur í hláturvöðvunum (ef þú hefur ekki fengið svoleiðis þá ert þú í röngum vinahóp). Það voru nokkrar gullnar setningar sem að féllu þetta laugarsagskvöld og einnig voru .ó nokkur svipbrigði og pósur teknar sem að fara í sögubækurnar. Þegar að maður er að skemmta sér með fólki þar sem að allt má segja án þess að fara yfir strikið þá fær oft sitthvað að flakka sem að maður mundi ekki segja við matarborðið heima hjá þér. Þannig að laugardagskvöldið fær fullt hús stiga og er ég byrjaður að telja niður fyrir næsta hitting hjá þessum grensulausa hópi.

Annars vil ég nú óska fjölskyldunni í lokali 023 á sólbakkanum til hamingju með stelpuna sem að þá fengu í gær. Sannkallað jólabarn þar á ferð og bíðum við eftir myndum.

Það er auðvelt að detta niður í þetta stress sem að einkennir þetta land og sérstaklega ef að maður þarf að ferðast um í bíl eins og flestar okkar ferðir þar sem að við búum uppá fjalli. Íslendingar eru svo stressaðir í umferðinni að ég bara á ekki til orð. Við vorum að fara í afmæli í gær hjá honum Óskari hennar Hildar sem að búa í mosó. Og á leiðinni var bíll við bíll og allir t0ldu að þeirra tími væri mikilvægari en allra hinna. þannig að þá var allt í lagi að svína og troðast. En allavega þá var boðið hjá Hildi í gær hrikalega flott og skemmtilegt. Þar fengum við Skötu og nú mega jólin koma.